[DC]สายสัมพันธ์พ่อลูกใน B&R

posted on 15 Nov 2012 01:36 by darkshochan directory Cartoon, Diary
 
 
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีอะไรมาอัฟบล็อคเท่าไร 
อาจจะนานๆเข้ามาอัฟบล็อคทีในช่วงที่อยากอัฟล่ะค่ะ
 
อันนี้เป็นเอนทรีที่อยากพูดถึงซีนพ่อลูกสักนิดนึงค่ะ
ช่วงนี้เหตุการณ์ในเล่มส่วนใหญ่ก็จะลิงค์ไปถึงช่วง
Death of family กันแล้ว
เลยทำให้เนื้อหาในเล่มอื่นๆอาจจะต้องตัดช่วงตอนเร็วไปเสริมใน tie in มากขึ้น
 
พอดีว่าจับประเด็นจากที่นักอ่านทั้งในทัมป์และเว็ปวิเคราะห์พูดถึงฉากนี้ขึ้นมา
เลยอดอยากพูดถึงไม่ได้
ในสายสัมพันธ์พ่อลูกที่ค่อยๆเปลี่ยนไปขึ้นมา
 
ในเล่มก่อนหน้า
จะมีซีนที่เดเมี่ยนพูดกับพ่อเกี่ยวกับเรื่องท่านแม่ จะเห็นว่าเดเมี่ยนเองก็พยายามตัดสายสัมพันธ์ระหว่าง
แม่กับลูกไป เพราะสิ่งที่ทาเลียทำไว้กับตัวเอง (ตั้งค่าหัวลูกชายแท้ๆของตัวเอง)
แต่การที่ถามว่าท่านพ่อท่านรักท่านแม่บ้างมั้ย เราว่าในใจลึกๆของเจ้าหนูเอง
ก็ยังมีเยื่อใยอยู่ แต่ที่ถูกกระทำจากแม่มันคงเป็นเรื่องยากจะทำใจรับได้จริงๆ
 
 
แต่กระนั้นเราก็ชอบช่วงเวลาที่เดเมี่ยนบอกขอบคุณที่บรูซพามาด้วยกัน 
ได้เห็นพ่อลูกค่อยๆเปิดใจให้กันมันก็น่าปลื้มใจจริงๆค่ะ
http://i5.photobucket.com/albums/y163/dark_shochan/BatmanandRobin13-Page8.jpg
 
 
หลังจากนั้นจะมีซีนนึงที่แฟนๆที่วิเคราะห์เนื้อเรื่องก็เริ่มสังเกตได้ค่ะว่า 
ว่าทำไมเดเมี่ยนถึงชอบลงไปที่ท่อระบายน้ำบ่อยๆ 
ทั้งที่เนื้อเรื่องจะพูดถึงเหตุการณ์ว่าด้วยเรื่องของซอมบี้กับเมืองที่เริ่มคุ้มคลั่งเพราะพวกกินคน
แต่ทว่าเดเมี่ยนกลับชอบลงไปสำรวจท่อระบายน้ำ
 
จริงๆซีนนี้ก็มีมาให้เห็นตั้งแต่เล่ม 9 แล้ว
 
และอีกครั้งในเล่ม 13
ก่อนหน้าที่เดเมี่ยนจะหนีลงไปสำรวจท่อระบายน้ำอีก
แถมยังไปคนเดียวโดยที่ตั้งใจไม่บอกใครเลย 
จะเริ่มเห็นด้วยว่าเดเมี่ยนเริ่มยิ้มมากขึ้นเวลาอยู่กับเจ้าไททัสด้วย
(เอาจริงๆนะ เราว่าเดเมี่ยนเองก็เป็นเด็กธรรมดานะ เวลาที่ไม่ได้ใส่หน้ากาก นี่เป็นเด็กที่น่ารักคนนึงเลย
แต่ใส่หน้ากากทีไร แววเกรียนจะเริ่มออกทุกที 55555+)
 
 
แล้วพ่อหนุ่มน้อยของเราก็มาสำรวจท่ออีกครั้ง 
ครั้งแรกตอนเราอ่านฉากนี้เราก็ไม่ได้เอะใจเลยค่ะ คิดว่าเป็นแค่ซีนรำพึงธรรมดาของเดเมี่ยนเท่านั้นเอง
ขำที่เดเมี่ยนมาบ่อยจนจำหนูในท่อระบายได้แล้ว
(ตั้งชื่อให้อีกต่างหากว่า สปอตตี้) 55555+
 
 
 จริงๆฉากนี้มีนัยยะแอบแฝงด้วยล่ะค่ะ 
นอกเหนือจากที่เจ้าตัวบอกว่าตัวเองก็ค่อยๆโตขึ้นมาอีกนิด
 
 
ขอย้อนกลับไปเล่มแรกสักนิด
จะมีฉากที่บรูซเล่าให้ฟังถึงวันที่พ่อแม่ของตัวเองถูกฆาตกรรม 
และเสียงไข่มุกที่สาดกระเซ็นลงมานั้นก็ยังเป็นสิ่งที่บรูซจำได้ไม่ลืม
ถึงเดเมี่ยนจะมีเหน็บๆว่า คนที่ตายแล้วก็คือคนที่ตายไปแล้ว
และบรูซก็ควรจะเลิกสนใจคนที่ไม่อยู่แล้ว
 
เราว่าฉากนี้จริงๆก็มีนัยยะที่ย้อนกลับไปที่เดเมี่ยนถามถึงบรูซ
ว่าเขารักทาเลียบ้างมั้ย
(ลึกๆเราว่าในใจของเดเมี่ยนก็รักแม่มากๆเหมือนกันล่ะ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือ
การใช้ชีวิตอยู่กับพ่อและการเป็นโรบินด้วย)
 
 
และตัดมาถึงช่วงท้าย
ขอสปอยย์ข้ามๆมานะคะ เพราะหลังจากที่เดเมี่ยนไปสำรวจท่อน้ำเสร็จ
ทั้งเมืองก็โดนซอมบี้บุกพอดีและเดเมี่ยนก็แกล้งโดนจับไป
ฉากนี้บรูซจะทั้งบอกให้เดเมี่ยนส่งสัญญาณตอบกลับ
แต่เด็กเกรียนก็ไม่ยอมฟังพ่อบ้างเลย
เราจะได้เห็นอาการคุณพ่อเป็นห่วงลูกชายมากขึ้นด้วย
บรูซเรียกเดเมี่ยนว่า Boy, little boy ตลอดด้วย
 
จนกระทั่งเคลียร์สถาณการณ์ได้ สองพ่อลูกก็ดราม่าทะเลาะกันอีกตามเคย
แต่ฉากดราม่าทีไรชอบมาทะเลาะกันหน้าเคสของเจสันทุกที
ฉากนี้ก็แสดงให้เห็นว่าบรูซเป็นห่วงเดเมี่ยนมากแค่ไหน
มีแอบพูดถึงเจสันด้วย 
จริงๆแล้วเสื้อและชุดของเจสันก็เป็นสิ่่งที่เตือนใจบรูซเสมอ
ว่าจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดที่ทำไปนั้นเกิดขึ้นอีก
 
แต่ตอนนี้บรูซก็ชักจะไม่มั่นใจแล้ว
เพราะเดเมี่ยนก็ไม่แคร์ใครเลยนอกจากตัวเอง....
ฉากตัดพ้อของบรูซนี่แสดงให้เห็นว่า นอกจากการจะเป็นฮีโร่แล้ว
แต่ความรู้สึกในฐานะพ่อที่มีลูกชาย
และการที่เป็นห่วงลูกเหมือนกับคนธรรมดาทั่วๆไป ไม่ว่าใครก็ต้องมีท้อบ้างที่ลูกไม่เข้าใจ
ถึงความห่วงใยจากพ่อบ้างเลย
 
จนฉากนี้เดเมี่ยนเองก็บอกกลับไปว่า
"อันที่จริงข้าก็ห่วงนะ....."
แล้วเด็กหนุ่มก็ล้วงเอาบางอย่าง
ซึ่งมันคือสิ่งที่เค้าไปตามหามาในท่อระบายน้ำนั่นเอง
 
 
มันคือไข่มุกของมาร์ธา แม่ของบรูซนั่นเอง
สิ่งที่เด็กน้อยเพียรพยายามตามหามัน
ก็เพื่อพ่อของตัวเองนั่นเอง....
 
"เดเมี่ยน....."
"พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ"
 
 
ความจริงแค่คำๆเดียวมันก็คือสิ่งที่่เด็กน้อยอยากได้ยินมาตลอด
และในที่สุดบรูซก็ได้พูดคำนี้ออกมาในที่สุด
 
เป็นอ้อมกอดพ่อลูกที่อบอุ่นมากๆเลยล่ะค่ะ Tongue out
 
(หลังที่อัลพยายามพร่ำสอนมาตลอดให้บรูซพูดกับเดเมี่ยนสักที
ความพยายามของอัลก็สำเร็จซะทีล่ะมั้ง 5555555+)
 
แต่เดเมี่ยนฉากที่มองตาพ่อแบบดวงตาลูกหมาอ้อนๆนี่ทนไม่ได้จริงๆล่ะค่ะ >//////<
 
ตอนนี้ต้องบอกว่าเป็นหนึ่งในหัวที่เราชอบมากที่สุดในทุกๆเล่มเลยล่ะค่ะ
ถึงจะเพราะโมเอะเดเมี่ยนเป็นส่วนใหญ่ก็เถอะ 
แต่เราชอบรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่ทโทมาซี่ คนแต่งพยายามแฝงไว้อยู่ตลอดเวลา
อย่างคำพูด I'm pround of you ไม่ก็ฉากไข่มุก 
หรือแม้กระทั่งการกระทำและคำพูดเล็กๆน้อยของตัวละครต่างๆ
 
ส่วนหนึ่งต้องขอบคุณที่โทมาซี่ที่ใช้ลูกชายจริงๆของเขาเป็นแบบความสัมพันธ์พ่อลูกออกมาด้วย
และทีมแพรคทริคที่ถ่ายทอดรูปภาพให้เป็นเรื่องราวได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆค่ะ
 
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ทีมนี้ได้แต่งหัวนี้ต่อไปนานๆ
เพราะเราเองก็นึกไม่ออกแล้วว่า ถ้าเปลี่ยนคนแต่งหัวนี้ไป
จะมีใครเหมาะกับทีมนี้จริงๆค่ะ
 
 
อีกนิดนึงที่อยากพูดถึง
เกี่ยวกับสิ่งที่เปลี่ยนไปอีกฉากนึง
 
ในเล่มแรกจะเห็นว่าฉากที่เดเมี่ยนนอนในห้องแล้วบรูซพยายามจะปลุก
เจ้าหนูจะรู้สึกตัวไวมาก
ราวกับยังไม่ไว้วางใจในสถานที่ๆตัวเองอยู่
 
 
 
แต่ในขณะที่หลังจากผ่านช่วงอาร์คแรกมาแล้ว
เดเมี่ยนจะหลับลึกและผ่อนคลายมากขึ้นแล้ว
โดยจะเห็นว่าใช้เจ้าไททัสเป็นหมอนและหลับแบบไม่ระแวงอะไรทั้งนั้น
(แอบมีฉากกินเค้กด้วยหลังจากแรกๆเดเมี่ยนแทบจะไม่ค่อยกินขนมเลย)
 
 
ถ้าเทียบกับครั้งแรกที่บรูซเข้ามาปลุกแล้ว
ครั้งนี้เดเมี่ยนจะนอนหลับลึกกว่าเดิมอีกค่ะ
แสดงให้เห็นว่า
เจ้าตัวเริ่มค่อยๆไว้วางใจคนอื่นมากขึ้น
และมีด้านที่เป็นเด็กๆมากขึ้นด้วย
 
 
 
 
สุดท้ายก็คืออยากขอบคุณทีม Tomasi มากๆ
ทำให้เล่มนี่เป็นอีกเล่มที่ชอบมากๆ
จริงๆหัวอื่นที่สนุกไม่แพ้กันก็มีค่ะ
แต่หัวนี้เรากร๊าวมากกว่าปกติเพราะเดเมี่ยนจริงๆ
 
ส่วนตัวเราชอบความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมากๆ
ของเจ้าหนูเกรียนคนนี้จริงๆ
 
ก็หวังว่าต่อไปหัว Death of family จะมีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจมากขึ้น
(จริงๆในเล่ม Batgirl ก็แอบเครียดจริงๆ ส่วนในเล่มหลักตอนนี้สงสารบรูซมากๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น)
 
 
ตอนนี้ก็ต้องขอจบเอนทรีแต่เพียงเท่านี้ก่อนล่ะค่ะ
มีอะไรที่จับจุดและอยากสครีมจะเข้ามาค่อยๆอัฟเรื่อยๆอีกครั้ง
แล้วเจอกันใหม่นานๆหนค่ะ ^ ^

Comment

Comment:

Tweet

big smile big smile big smile big smile big smile

#8 By gladertin on 2012-11-26 09:09

ตอนผมอ่านไม่เคยสัมผัสได้ถึงนัยยะ ที่แอบแฝงเลย มาอ่านของคุณโชแล้วแบบว่า เรามองข้ามเรื่องพวกนี้ไปได้ยังไงนะ 
ผมก็ชอบแนวเรื่องที่ โทมาซี่ เขียนครับ แกเป็นคนในอีกไม่กี่คนที่รักษามาตราฐาน คาแรกเตอร์ ของ เดเมี่ยน ให้ไม่ห่างจากที่ มอริสัน วางไว้ เวลาอ่านที่แกแต่งแล้วแบบว่ามันใช่เลยนี่แหละ เดเมี่ยน 

#7 By voeten on 2012-11-23 12:43

ดีค่ะ

#6 By somdug on 2012-11-22 12:35

เยี่ยมค่ะ

#5 By sternal on 2012-11-22 12:14

big smile big smile big smile

#4 By briggs on 2012-11-22 11:13

Hot! Hot! Hot!

#3 By Moose on 2012-11-21 10:45

อ่านแล้วฟินมากค่ะ
รู้สึกสองพ่อลูกคู่นี้ดูน่ารักมากจริงๆ
เดเมี่ยนน่ารักมาก ที่พยายามตามหาสร้อยไข่มุกของบรูซ
แถมยิ่งฉากตอนหลับนี่แบบ เด็กอะไรน่ากอดได้ขนาดนี้
เราเองไม่ได้อ่านแบบต้นฉบับเต็มๆค่ะ เพราะเราค่อนข้างอ่อนภาษา
เลยต้องอาศัยรีวิวตามเว็บต่างๆอ่านเอาค่ะ (ฮา )
ขอบคุณมากนะคะ
อ่านที่พี่แก้วบรรยายแล้วอินมาก XD
ยิ่งแปล ยิ่งอ่าน ยิ่งรู้สึกว่าพ่อลุกคู่นี้รักและห่วงใยกันจริงๆนะครับ 

#1 By Genesis on 2012-11-16 00:15

dark_shochan View my profile