~โหมดคลั่งPOT~(แม่ยกอาคายะ สมาคมหมูกินแกะ[Bun*Jiro])

Happy Valentine Day กันนะทุกๆคน

ตอนนี้แอบเหนื่อยเนื่องจากปั่นฟิค กลัวไม่ทัน

(สรุปก็ไม่ทันนั่นล่ะ เสร็จแต่รูป...... หุๆ)

ส่งฟิคกันก่อนดีกว่า~~~~

อุฮิ

Tenipuri special event fiction

“Sweet lovely Day”[1]Pairing : Bunta x Jirou main theme

And other people (Mostly Hyoutei)

“อื้ม……ว้า ยังไม่ได้ที่แฮะ........”เสียงใสบ่นงึมงำพลางค่อยๆอุ่นหม้อให้ร้อนขึ้นอีกครั้ง

“ก็ทำตามส่วนผสมที่ทาคิบอกมาแล้วน๊า แต่ก็ยังไม่หวานสักทีแฮะ สงสัยต้องเพิ่มโกโก้อีกสักหน่อย”

เด็กหนุ่มเรือนผมสีทองอ่อนผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าใสดั่งท้องฟ้าคราม

อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ก่อนจะเริ่มนำถุงโกโก้ที่ยังไม่ได้แกะมาเปิดใช้แล้วเทลงไปในอ่างผสม

“อ๊ะ..”ร่างบางอุทานก่อนที่จะเผลอเทผงโกโก้ลงในอ่างผสมรวดเดียว

“หวา แย่ล่ะสิ!?”ร่างบางตั้งใจจะเทผงโกโก้เพิ่มอีกนิดเดียวเท่านั้น

แต่เพราะถุงมันหนักเกินกว่าแรงที่เจ้าตัวพยุงเอาไว้

เลยกลับกลายเป็นได้โกโก้ผงลงมาผสมเกือบครึ่งถุง

“แย่ล่ะๆ อย่างนี้จะตักออกได้มั้ยเนี่ย!!”ร่างบางอุทาน

ก่อนจะได้ยินเสียงหม้อร้องดังปุดๆมาจากทางด้านหลังของตน

“หวา แย่แล้ว”ร่างบางเอื้อมตัวจะไปปิดไฟหม้อ แต่ทว่า

“โครม!!!!!!!!”

เพล้ง!!!!!

“เหวอ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

พวกเด็กหนุ่มที่กำลังซ้อมดนตรีอยู่ชั้นล่างต้องมีอันเป็นหยุดบรรเลง

เมื่อได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากชั้นบนของอาคารเรียน

“ขึ้นไปดูกันมั้ย ยูชิ”

กาคุโตะเด็กหนุ่มตัวเล็กสุดของชมรมเอ่ยชวนเพื่อน(คน)รัก!?

ไปดูที่มาของเสียงโครมครามด้วยความเซ็งเล็กน้อย

ที่กำลังฟังเพลงไวโอลินบรรเลงเพลินๆ

แต่ดันต้องมาหยุดกะทันหัน

“ถ้ากาคุโตะว่าไง ฉันก็ว่างั้น”เด็กหนุ่มสวมแว่นร่างสูงเออออ

อย่างว่าง่ายตามประสาเพื่อน(คน)รัก

“พวกนายจะไปด้วยมั้ย?”กั๊กคุงเอ่ยชวนโอโทริเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ร่วมบรรเลงเปียโนร่วมด้วย

กับชิชิโดะที่นั่งฟังอยู่ข้างๆไม่ห่างจากรุ่นน้องตัวสูงนัก

“ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ชอบจุ้นเรื่องชาวบ้าน”ชิชิโดะเอ่ยขึ้น

ถ้าเล่นรุ่นพี่ที่รักไม่ไปมีหรือที่โอโทริคุงจะยอมตามคนอื่น

“นายคงไม่ไปงั้นสิ โอโทริ”กั๊กคุงดักคออย่างคนรู้ทัน

เด็กหนุ่มผมขาวร่างสูงพยักหน้าแทนคำตอบ

“งั้นพวกฉันไปก่อนนะ”เด็กหนุ่มร่างเล็กทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งขึ้นตึกไป

“เอ่อ ชิชิโดะซังไม่ตามพวกรุ่นพี่มุคาฮิไปจะดีเหรอฮะ”รุ่นน้องตัวโตด้วยอาการประหม่าเมื่อต้องอยู่สองต่อสอง

“หือ ไม่นี่ก็บอกแล้วว่า ฉันไม่อยากจุ้นเรื่องชาวบ้านเท่าไร...

แล้วก็อีกอย่าง.....”

เมื่อถึงประโยตหลังรุ่นพี่ผู้ตัวเล็กกว่าก็เสียงเบาลงไปเล็กน้อย

ราวกับกำลังชั่งใจที่จะพูดออกมา

“แล้วก็อะไรเหรอฮะ?”ร่างสูงกว่าทวนอย่างแอบคาดหวังเล็กน้อย.....

“ก็..ฮึ้ย!...เอาเถอะน่า อย่าถามนักเลย นายก็เล่นเพลงตะกี้ที่นายเล่นต่อไปสิ”

ชิชิโดะสั่งกับโอโทริด้วยเสียงดังลั่น 

ราวกับจะกลบเกลื่อนความเขินอายกับประโยคที่เขาจะพูดออกมา

“อ่า เอ่อ ฮะ…….”โอโทริทำตามอย่างว่าง่าย

พลางเล่นเพลงต่อไปด้วยความหวังไว้ในใจว่า

ชิชิโดะซังกำลังจะพูดกับตัวเองด้วยประโยคนั้นหรือเปล่านะ.......

แต่ก็เอาเถอะ สำหรับคนที่ขี้อายไม่กล้าทำอะไรตามลำพังอย่างตัวเขาแล้ว

แค่การได้อยู่ใกล้ๆกับชิชิโดะซังที่เค้ารักและเคารพยิ่งกว่าใครๆ

แม้เพียงนิดมันก็ทำให้เขามีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใดๆแล้ว

เพียงแค่แอบหวังว่าสักนิดที่ชิชิโดะซังจะคิดเหมือนกันกับเขาบ้าง.........

พอทันทีที่เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้น

หัวใจก็ดูเหมือนจะสงบลงได้อย่างน่าประหลาด........

ชิชิโดะหลับตาลงพลางรับฟังเสียงบรรเลงทุ้มต่ำ

ที่อ่อนโยนด้วยท่วงทำนองอันแสนหวาน

“Canon in D……”

บางครั้งถ้าไม่มีความรู้สึกที่เขินอาย

เค้าก็อยากจะบอกกับโอโทริออกไปอย่างที่อยากจะบอก

“ฉันก็แค่อยากจะอยู่กับนายมากกว่าก็เท่านั้นเอง.............”

ทางด้านเด็กหนุ่มผมแดงม่วงก็เดินด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดมาถึงชั้นสองจนได้

“ทำไมกาคุโตะจะต้องทำท่าอารมณ์ไม่ดีขนาดนั้นล่ะ?”

ยูชิถามด้วยอารมณ์กึ่งขำกึ่งเอ็นดูกับคนรักตัวเล็กที่แสนขี้วีนคนนี้

“ก็ต้องอารมณ์ไม่ดีแหงสิ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้เจ้าคนข้างบนจะทำอะไรอยู่ แต่จะทำอะไรอยู่ก็น่าจะเกรงใจเขาบ้าง”

“แต่แหม...บางทีก็อาจจะเป็นสาวน้อยแสนซุ่มซ่ามที่กำลังทำขนมฉลองวาเลนไทน์ให้คนรักล่วงหน้าอยู่ก็ได้”

เด็กหนุ่มร่างสูงผู้สวมแว่นทรงกระจกว่าพลางทำท่าโรแมนติคล้อเลียนแหย่คนรักร่างเล็กของตน

“แหง่ะ!!อย่างนั้นสิ ยิ่งน่าโมโหใหญ่!!!!”กาคุโตะว่าพลางหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

“จะของวาเลนไทน์หรืออะไรก็เถอะ แต่ทำเสียงดังแบบนั้นก็น่าเกรงใจกันบ้าง ก็รู้ๆอยู่นี่นา

ว่าข้างล่างน่ะเป็นห้องดนตรี!”

“เอาน่าๆ กั๊กคุงอย่างอนแบบนั้นสิ เดี๋ยวแก่เร็วนา.....”ยูชิจิ้มแก้มเนียน

แต่ดูเหมือนร่างบางจะไม่อยู่ในอารมณ์ขันไปด้วย

“เชอะ...ไม่รู้ล่ะ อย่างน้อยก็ขอเห็นหน้าสักหน่อยว่าเป็นใคร”

ปัง!เด็กหนุ่มร่างเล็กเปิดประตูเข้าไปตะโกนถามเสียงดังลั่น

“นี่ฉันไม่รู้หรอกนะว่า ใครกำลังทำอะไรอยู่ แต่หัดเกรงใจคนรอบข้างมั่งเซ่!”

“อ่ะ...ขะ ขอโทษน๊า”เสียงอ่อยๆของอีกงฝ่ายเอ่ยขึ้น

ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังจะถูกอ่างผสมคว่ำใส่หน้าทำให้ทั้งตัวละเลงไปด้วยผงโกโก้และช็อคโกแลต

ในขณะที่หม้อต้มก็ส่งเสียงเดือดปุดๆ

แถมด้วยกลิ่นที่น่าจะเป็นช็อคโกแลตไหม้อยู่

“เฮ้ย~ นี่นายเป็นไรมั้ยเนี่ย”กาคุโตะที่ดูเหมือนจะโกรธเมื่อครู่

กลับกลายเป็นว่าเริ่มรู้สึกเห็นใจคู่กรณรีขึ้นมาบ้าง

ส่วนเด็กหนุ่มสวมแว่นก็รีบไปปิดหม้อก่อนที่

มันอาจจะเป็นเชื้อเพลิงขนาดย่อมที่จะก่อให้เกิดเพลิงไหม่ได้

แต่พอเมื่อกาคุโตะช่วยเอาอ่างผสมออกจากหน้าร่างบาง

 ได้เขากลับต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิม

“จะ.....จิโร่!!!”

“อ้าว กาคุโตะเองเหรอ อ๊ะยูชิก็อยู่ด้วย”

แม้จะอยู่ในสภาพมอมแมมร่างบางก็ยังยิ้มทักทายเพื่อนทั้งสอง

“ว่าแต่ทั้งสองคน มีอะไรเหรอ?”

“เราต่างหากที่อยากจะเป็นฝ่ายถามว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เอ๊ะ?”

“อ๋อที่แท้ นายก็จะทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ไปให้หมอนั่นงั้นสิ”

กาคุโตะเอ่ยขึ้นหลังจากที่จิโร่เปลี่ยนเสื้อชุดนักเรียนที่เลอะไปด้วยคราบช็อคโกแลคที่หกเลอะเทอะ

ขณะที่ยูชิกำลังเช็ดผมให้ร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จอยู่

“อื้อ~ก็มารุอิชอบของหวานมากๆนี่นา ฉันก็เลยอยากทำให้มารุอิดีใจน่ะ”จิโร่ยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข

“

แต่ไอ้ช็อคโกแลคนี่ เค้ามีแต่ผู้หญิงเป็นฝ่ายให้ไม่ใช่หรือไงนะ?”กาคุโตะว่า

“เอ๋?แล้วฉันจะให้มารุอิคุงนี่มันไม่ดีเหรอ?”

เด็กหนุ่มร่างบางถามกลับด้วยสีหน้าไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเขาถึงให้ช็อคโกแลตไม่ได้

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เพียงแต่มันแปลกที่เด็กผู้ชายจะเป็นฝ่ายให้น่ะ

ปกติเรื่องแบบนี้เค้ามีแต่เด็กผู้หญิงเค้าจะทำกันน่ะ”

ยูชิอธิบายให้เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อฟัง

“เอ๋ แล้วเด็กผู้ชายจะเป็นฝ่ายทำให้มันไม่ดีเหรอ?”

 จิโร่ก็ไม่เข้าใจว่ามันจะไม่ดีอย่างไร

“อืม ถ้านายจะทำให้ ก็คงไม่น่าจะเป็นไรหรอกมั้ง”เด็กหนุ่มร่างสูงยักไหล่

เพราะรู้ว่าถ้าร่างบางมุ่งมั่นแบบนั้นต่อให้อธิบายให้เข้าใจ จิโร่ก็จะทำอยู่ดี

“งั้น ฉันก็จะทำช็อคโกแลตต่อนะ~~~”จิโร่ว่าด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ต้องรีบแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่ทันพรุ่งนี้ก็แย่เลย”

“เฮ้อๆ ช่วยไม่ได้ เอาล่ะงั้นจิโร่นายเขยิบออกไปสิ พวกฉันจะได้ไปดูเรื่องไฟเรื่องหม้อได้ง่ายๆ”

กาคุโตะว่าพลางจะหยิบชุดกันเปื้อนที่ยังพอจะเหลือให้ใส่อยู่

“เอ๋?.....เดี๋ยวสิ กาคุโตะจะเข้าไปดูเรื่องหม้อทำไมล่ะ?"

ร่างบางถามพลางทำสีหน้างงๆ

“เอ้า! ถามได้ฉันกับยูชิก็จะช่วยนายทำน่ะสิ ขืนให้นายทำคนเดียวเดี๋ยวก็ได้พังพินาสสันตะโรเมื่อกี้หรอก”

“ง่ะ…ไม่ได้น๊า!!”ร่างบางตะโกนใส่เพื่อนร่วมทีมของเขา

 “เอ๋?”

“ไม่ได้นะๆๆ ห้ามกาคุโตะกับโอชิทาริช่วยฉันเด็ดขาด!!!!”

“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายจะทำคนเดียวน่ะ! ไม่มีทางเด็ดขาด ให้ตายนายก็ทำคนเดียวไม่ได้หรอก”

“นั่นสินะ จิโร่ ให้พวกเราช่วยน่าจะง่ายกว่า

แล้วช็อคโกแลตก็ได้เสร็จไวๆด้วยไง”ยูชิเสริม

“ไม่เอาๆๆๆๆๆ”จิโร่เริ่มงอแงใส่เพื่อนทั้งสอง

“นี่ จิโร่ นายจะดื้อกับพวกฉันทำไม ห๊ะ?

ฉันกับยูชิพยายามจะช่วยนายนะ แล้วนายจะปฏิเสธความหวังดีของพวกฉันเหรอ?”

“กะ…ก็……..”จิโร่เริ่มทำเสียงอ่อยๆ พลางก้มหน้างุดลง

“ก็อะไรล่ะ?”

“ก็…..ฉันคิดว่าถ้าไม่ทำคนเดียวมันจะไม่มีความหมายนี่นา………..”

“เอ่อ…….”พอได้ยินอย่างนั้นกาคุโตะก็ว่าอะไรไม่ออก

เขานึกไม่ถึงว่าร่างบางจะใส่ใจในช็อคโกแลตมากขนาดนั้น……..

‘เจ้านั่นคงทำให้นายชอบมากๆเลยสินะ…….’กาคุโตะได้แต่ถอนใจเบาๆ

ในขณะที่ยูชิค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆร่างบางก่อนจะหยิบอ่างผสมมาใกล้ๆตนเอง

พลางเปิดถุงโกโก้ให้

“อ๊า โอชิทาริก็บอกแล้วไงว่าฉันจะทำคนเดียว”

จิโร่เริ่มต่อว่าเพื่อนร่างสูงที่เข้ามายุ่งทั้งๆที่เขาก็เอ่ยปากบอกไปขนาดนั้น

“หือ? ก็แค่จะช่วยบอกส่วนผสมให้ไง ว่าต้องใช้อะไรมั่ง”

“เอ๊ะ?”

“ถ้าแค่บอกว่าต้องทำอะไรมั่ง ก็คงไม่เรียกว่า ช่วยทำหรอก จริงมั้ย”

ยูชิว่าพลางยิ้มขยิบตาให้กับเพื่อนร่างบางที่ยังทำหน้าเอ๋อๆ

“โอชิทาริ…….”

“กาคุโตะเองก็มาช่วยบอกจิโร่สิ….ทีนี้จิโร่จะได้ทำช็อคโกแลตได้เองไง”

“อ๊ะ เอ่อ….ใช่ๆนั่นสิ….แค่ช่วยบอกนี่นะก็คงไม่เป็นไร จริงมั้ย จิโร่”

กาคุโตะก็เออออไปกับคนรักของเค้าด้วย

“กาคุโตะ โอชิทาริ”

“เอ้า อย่ามัวโอ้เอ้สิ เดี๋ยวช็อคโกแลตก็เสร็จไม่ทันหรอก!!”พอได้ทีกาคุโตะก็เริ่มหันไปว่าร่างบางเหมือนเดิม

“อะ…อื้อ”คราวนี้ร่างบางขานรับพลางยิ้มละไม

ก่อนจะเริ่มลงมือทำขนมอีกครั้งและคราวนี้ด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก…..

หลายชั่วโมงผ่านไปอย่างยากเย็น

แม้จะเหนื่อยแค่ไหนแต่ร่างบางก็ไม่รู้สึกอ่อนล้าเลย

มีบ้างที่บางทีก็เจอกับอุบัติเหตุเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ทำให้จิโร่ลดกำลังใจได้เลย

และด้วยคำแนะนำของเพื่อนรักทั้งสอง

ในที่สุดสิ่งที่ตั้งใจก็ออกมาทำสำเร็จ

“ว้าว เสร็จแล้วล่ะๆๆๆ”

จิโร่อุทานอย่างดีใจเมื่อได้เห็นขนมที่เค้าตั้งใจทำออกมาเป็นรูปร่างได้อย่างสมบูรณ์

แม้หน้าตามันอาจจะไม่สวยเท่าไร

แต่ร่างบางก็มั่นใจว่าคนที่อยากมอบให้ต้องดีใจแน่ๆ

“เฮ้อ…..กว่าจะเสร็จได้”กาคุโตะแอบถอนหายใจ

แต่พอได้เห็นสีหน้าที่ยิ้มดีใจของเพื่อนรักอย่างนั้น เขาเองก็อดรู้สึกจะหายเหนื่อยไปแทนได้

“ถ้าเขาคนนั้นชอบก็ดีสินะ~”ยูชิว่าพลางช่วยจัดเก็บอุปกรณ์ที่เพิ่งทำความสะอาดให้

“ต้องชอบแน่ๆเลยล่ะ ก็มีโอชิทาริกับกาคุโตะช่วยให้ฉันทำสำเร็จนี่นา~”

จิโร่ยิ้มละไม “ขอบคุณทั้งคู่มากๆน๊า~~~~”

“งั้นก็ดึกป่านนี้แล้ว พวกเราก็กลับกันเลยดีมั้ย”

ยูชิเอ่ยชวนก่อนที่จะเริ่มกลับดึกไปมากกว่านี้

“อ่าอื้ม…..ง่า….งืม”

“เฮ้ยจิโร่อย่าบอกนะว่านายกำลังจะหลับน่ะ!”

ไม่ทันที่เด็กหนุ่มร่างเล็กจะเอ่ยจบประโยค เจ้าตัวก็เริ่มฟุบลงไป

“ฟรี้………”

“ให้ตายซี่เจ้านี่!!!”

“ช่วยไม่ได้แฮะงั้นก็คงต้องพาจิโร่ไปส่งที่บ้านด้วยล่ะมั้ง”

“ให้ตายเหอะเป็นคนที่ดีแต่ก่อเรื่องจังนะ”

“เอาน่าๆ เดี๋ยวฉันจะอุ้มจิโร่ออกไปเอง กาคุโตะก็ช่วยถือกระเป๋าของจิโร่กับช็อคโกแลตนั่นให้ด้วยละกันนะ”

“รู้แล้วน่า~”

ในระหว่างที่เดินกลับไปด้วยกันและต้องพาจิโร่ไปส่งถึงบ้านนั่น

ร่างบางก็เริ่มละเมอออกมาเบาๆขณะที่นอนหลับอยู่บนหลังของเด็กหนุ่มร่างสูง

“มารุอิคุง…….”

พอเห็นจิโร่พึมพรำชื่อของคนที่ชอบออกมานั้น

กาคุโตะก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้

“เฮ้อ…ชักอยากเห็นจัง ไอ้คนที่จิโร่จะเอาช็อคโกแลตมอบให้ จะทำสีหน้ายังไงมั่งนะ ตอนที่ได้ช็อคโกแลตไป”

“ก็คงต้องดีใจอยู่แล้วล่ะ”ยูชิว่าพลางจับจิโร่ที่เค้าแบกขึ้นหลังอยู่ให้กระชับขึ้นเพื่อไม่ให้ร่างบางร่วงลงไป

“ถ้าไม่ดีใจก็ลองดูสิ จิโร่ทำให้ถึงขนาดนี้แล้ว ไม่งั้นฉันจะไปโวยวายถึงถิ่นเลยคอยดู”

“ฮ่ะๆ กาคุโตะเนี่ย ห่วงจิโร่ดีจังนะ”

“ง่ะ ก็แหงอยู่แล้ว ใสซื่อแล้วก็บื้อซะขนาดนี้จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง”

“ดีจังน๊า……กาคุโตะจะห่วงฉันขนาดนี้มากมั้ยเนี่ย…”ร่างสูงแอบบ่นพึมพรำ

“ง่ะ….ก็…..ไม่รู้สิ”พอถูกอ้อนขึ้นมา ร่างเล็กก็อดที่จะเขินไม่ได้

“แล้ว กาคุโตะจะไม่ห่วงฉันมากเลยเหรอ……”

“มะ….ไม่จำเป็นต้องห่วงนี่นา”ร่างเล็กว่าเสียงแข็ง

“ง่า กั๊กคุงใจร้ายยย”ยูชิแกล้งทำเสียงคร่ำครวญ

“ก็จะห่วงทำไมล่ะ ก็ในเมื่อ…….”เด็กหนุ่มร่างเล็กเริ่มหน้าแดง

“ก็ยูชิอยู่ข้างๆฉันตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นา……เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องห่วงหรอก…”

“กาคุโตะ…..”พอได้ยินประโยคหวานๆแบบนั้น ร่างสูงก็แอบยิ้มอย่างพอใจ

“นั่นสินะ งั้นฉันก็คงไม่จำเป็นต้องห่วงกั๊กคุงเหมือนกัน…”

“เอ๋!”

“ก็กั๊กคุงก็จะอยู่ข้างๆฉันตลอดไปนี่นา~~~~”

“แหมก็กั๊กคุงเริ่มก่อนนะ”

“อะไรกันเล่า!! เชอะ”

เสียงของทั้งคู่ที่หยอกล้อกันไปมา

ทำให้ร่างบางที่เริ่มจะตื่นอยู่ข้างหลังเพื่อนร่างสูงแอบอมยิ้มพลางแกล้งหลับ

“ดีจังน๊าที่ทั้งสองรักกันมากๆ……แล้วพรุ่งนี้มารุอิคุงจะรักฉันมากๆบ้างมั้ยน๊า”

พอคิดอย่างนั้นร่างบางก็อดหน้าเดงไม่ได้

“อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆจัง……แล้วฉันรีบเอาช็อคโกแลตไปให้นะ มารุอิคุง”

พอคิดถึงสีหน้าของเด็กหนุ่มร่างสูงกว่าผมแดงจะเป็นแบบไหน

ร่างบางก็อดรู้สึกที่จะดีใจปนตื่นเต้นไม่ได้

“มารุอิคุงน่ะ…..ฉันชอบที่สุดเลยนะ……..”

…………………………………………………………………

TBC in Part 2 [final]

จบซะที.......

ตอนแรกตั้งใจว่าจะเอาให้จบในตอนเดียว

แต่แล้วมันก็ไม่ทัน

งุงิ ยังไงวาเลนไทน์ก็จะแต่งคู่โปรด~~~~

แต่ว่าไหนๆก็ไหนก็เลยแซมๆคู่อื่นไปในฟิคด้วยดีกว่า

หุๆ ยังไม่จบนะงับ มีตอนต่อแน่นอนจะรีบจบให้ได้ไวๆ

>w< มีคู่อะไรมั่ง ให้ไปตามเองละกัน หุๆ

แต่ตอนหน้าคู่อาจจะรั่วๆไปบ้างแต่ก็อยากแต่งอ่ะงับ

ตอนแรกพยายามจะไม่รั่วมากนะงับ หุๆ~~

ตอนนี้แปะรูปๆๆๆๆ

แน่นอนว่ายังไงก็คู่โปรดดดดด

BG สิ้นคิดอีกแล้ว คราวนี้ก็ไม่ตัดเส้นดู

ขอให้วาเลนไทน์นี้หวานกันทุกๆคนนะงับ~~

Happy Vanlentine จาก ซาจัง~~~

บุนจี้ที่น่ารักกกกกกก

ขอให้มีความสุขกันทุกๆคนน๊า

สุขสันต์วันวาเลนไทน์กันถ้วนน๊าอุฮิ~~~~~~~

แล้วเจอกัน หุๆ

edit @ 14 Feb 2008 21:21:46 by dark_shochan

อ๊ากกกกกเหนื่อย  แก้ ฟอนต์ลำบากมากกกก

ไม่ชอบเวลาอัฟฟิคลงบล๊อคอยู่อย่างเดียว 

อาจจะแก้บ่อยหน่อย ก็ขออภัยน๊าาา 

edit @ 14 Feb 2008 21:33:35 by dark_shochan

edit @ 17 Feb 2008 17:48:04 by dark_shochan